دوباره جان به لب شدم، شنیده ام نیامدی
همیشه ظلمت است و شب، سپیده ام نیامدی
به کعبه و مدینه ها، به هر کجا گمان برم
به تک تک خرابه ها دویده ام، نیامدی
به جستجوی تو شدم، چرا چنین غریبه ای؟
به غربتی که دیده ای و دیده ام، نیامدی
ز بس که من ندیدمت به آرزو مثل شدی
ز شرم این گناه خود، «خمیده ام» نیامدی
از آن زمان که کودکم به صد قلم ز روی تو
فزون به لوح سینه ام کشیده ام، نیامدی
به وصل روی دلبران چو شاخه ای ز گل دهند
تمام گل به این جهان که چیده ام نیامدی
بیا که دست عده ای بوسه به آسمان زند
ز دست عده ای دگر بریده ام نیامدی
بیا غریب آشنا ، که بوده ای کنار ما
ولی زبخت پیر من، به دیده ام نیامدی
علی حبیبی
نظرات ()
